Szko豉 Podstawowa im. Juliusza S這wackiego w Su這wie, ul. Szkolna 6, 56-300 Milicz

Juliusz S這wacki 
- patron naszej szko造

Poeta, dramatopisarz, epistolograf, tw鏎ca filozofii genezyjskiej. Zaliczany do grona tak zwanych "trzech wieszcz闚 romantycznych" (wraz z Adamem Mickiewiczem i Zygmuntem Krasi雟kim). w jego r騜norodnej tematycznie i gatunkowo tw鏎czo軼i romantyzm polski osi庵n掖 swe apogeum.

Urodzi si w Krzemie鎍u na Wo造niu, wzrasta i studiowa w Wilnie. Wcze郾ie osierocony przez ojca - literata, nauczyciela wymowy w Gimnazjum Krzemienieckim, profesora literatury Uniwersytetu Wile雟kiego - pozostawa pod wp造wem matki, p騧niejszej adresatki najcenniejszego bloku list闚 do niej pisanych. Jej sentymentalna wra磧iwo嗆 nie pozosta豉 bez wp造wu na najwcze郾iejsz tw鏎czo嗆 syna: przek豉dy z Alphonse`a de Lamartine`a i z Thomasa Moore`a (Melodie irlandzkie) oraz w豉sne w sentymentalnym stylu pisane wiersze. S這wacki wychowany w 鈔odowisku elity inteligenckiej i intelektualnej by ogromnie przywi您any do szlacheckiej genealogii swej rodziny, czemu wielokrotnie dawa wyraz w tw鏎czo軼i.

Na pocz徠ku 1829 roku wyjecha do Warszawy, gdzie pracowa jako aplikant w Komisji Rz康owej Przychod闚 i Skarbu. Jako jedyny z wielkich poet闚 romantycznych by przez pewien czas obserwatorem powstania listopadowego. Napisa trzy patriotyczne wiersze zagrzewaj帷e do boju, dzi瘯i kt鏎ym na kr鏒ko zyska popularno嗆. Jeszcze w czasie powstania wyjecha z misj dyplomatyczn do Londynu, po jej wype軟ieniu osiedli si w Pary簑. Tutaj, w 1832 roku, wyda dwutomowy zbi鏎 m這dzie鎍zych utwor闚 z okresu warszawskiego (Poezje). Daleko odszed w nich od sentymentalnych stylizacji w stron byronicznej powie軼i poetyckiej (m. in. Hugo, Jan Bielecki, Mnich, Arab) oraz ku nawi您uj帷ym do Szekspira dramatom (Mindowe, Maria Stuart). w utworach z warszawskiego okresu pokazywa 鈍iat prze篡 wybitnych jednostek: sk堯cenie ze 鈍iatem i zamkni璚ie w kr璕u problem闚 w豉snego wn皻rza, problematyk zemsty, zdrady, wyst瘼ku - romantycznego "b鏊u istnienia".

Niech耩 paryskiego 鈔odowiska emigracji polistopadowej - wywo豉na publikacj Poezji - na wiele lat negatywnie okre郵i豉 odbi鏎 tw鏎czo軼i S這wackiego. Po upadku powstania listopadowego nie do zaakceptowania okaza si proponowany przez poet indywidualistyczny model romantyzmu. Nie S這wacki, lecz Mickiewicz, z wydan w tym samym 1832 roku Dziad闚 cz窷ci III, trafia w horyzont oczekiwa wychod嬈闚, 篡j帷ych problemami powsta鎍zej kl瘰ki i emigracyjnego losu. Krytykowany i osamotniony S這wacki kr鏒ko po wydaniu Poezji wyje盥瘸 do Genewy, zapocz徠kowuj帷 tym wyjazdem kilkuletni okres podr騜y do: Rzymu i Neapolu, Grecji, Egiptu, Palestyny (1836 - 1837). Dopiero z ko鎍em 1838 roku powr鏂i przez Florencj do Pary瘸, by pozosta tu ju do ko鎍a 篡cia. w czasie pobytu w Szwajcarii pisze poeta wielkie dramaty romantyczne, w kt鏎ych dominuj refleksje nad histori oraz aktualn sytuacj polityczn. Nale篡 do nich przede wszystkim Kordian (1834) jako pr鏏a zrozumienia w豉snej generacji oraz przyczyn upadku powstania. Problematyka patriotyczna i narodowa splata si w nim z egzystencjaln problematyk "dzieci璚ia wieku", najwyra幡iej artku這wan w Ren m Chateaubrianda (1802) i, p騧niejszej od dramatu S這wackiego, Spowiedzi dzieci璚ia wieku Musseta (1836). w okresie szwajcarskim powstaj jeszcze dwa dramaty: Horszty雟ki (1835, niepubl.), bliski Kordianowi tematyk egzystencjaln i Balladyna (1834, wyd. 1839), ba填 polityczna na temat w豉dzy osnuta na legendarnych dziejach narodu (pos逝guj帷a si wielorakimi ironiczno-tragicznymi szekspirowskimi aluzjami). Szekspir by dla S這wackiego: znawc serc ludzkich, malarzem nami皻no軼i, demaskatorem natury ludzkiej, szekspiryzm stanowi spos鏏 poznania z豉 historycznego. w li軼ie do matki (1834) poeta pisa: "Szekspir i Dante s teraz moimi kochankami - i ju tak jest od dw鏂h lat".

Pi瘯no alpejskiej przyrody (wycieczka w Alpy Berne雟kie, d逝窺zy pobyt nad Lemanem), rodz帷e si uczucie mi這軼i do Marii Wodzi雟kiej, panny z arystokratycznego domu, staj si inspiracj wielu liryk闚 tego okresu. Poezj, proz poetyck i literacko kszta速owan epistolografi owocuje te podr騜 na Wsch鏚. Jest to podr騜 nie tylko w przestrzeni egzotycznej dla poety natury, ale tak瞠 wyprawa w czasie: ku bohaterom walcz帷ej o wolno嗆 Grecji (Gr鏏 Agamemnona), ku dawnym w豉dcom Egiptu (Rozmowa z piramidami), w stron Chrystusa i Nowego Testamentu (Podr騜 do Ziemi 安i皻ej z Neapolu). Podr騜 ta u鈍iadamia豉 poecie przemijanie i krucho嗆 ludzkiego 篡cia (Hymn. Smutno mi Bo瞠), budzi豉 refleksje na temat podobie雟tw los闚 r騜nych narod闚, utwierdza豉 w typowym dla polskich romantycznych emigrant闚 przekonaniu o skazaniu ich przez los na wieczn tu豉czk i niemo積o嗆 powrotu do kraju. Pojawiaj si teraz utwory b璠帷e pesymistycznymi prognozami na przysz這嗆: stylizowany na biblijn przypowie嗆 Anhelli (1838) o sybirskim losie Polak闚, por闚nywana ze sztukami Victora Hugo Lilla Weneda (1840), dramat o inspiracjach antyczno-szekspirowskich, z tragiczn wizj narodu w centrum (wraz z Lill Wened wydany zosta Gr鏏 Agamemnona zapowiadaj帷y konieczno嗆 przeobra瞠nia narodu, aby m鏬 on odzyska wolno嗆). w utworach tych pojawiaj si ju sygna造 nowej postawy wobec 篡cia i historii, postawy, kt鏎a stanie si wy陰czn w latach czterdziestych.

Za utw鏎 graniczny uzna nale篡 pisany oktaw poemat dygresyjny Beniowski (1841): ariostyczny w zmienno軼i ton闚, byronowski w gatunku - bliski formalnie Don Juanowi angielskiego mistrza i Eugieniuszowi Onieginowi Aleksandra Puszkina. Beniowski stanowi szczyt, a zarazem kres romantycznego indywidualizmu w tw鏎czo軼i S這wackiego, przezwyci篹enie byronowskiego typu bohatera, zafascynowanego w豉sn samotno軼i. Poeta og豉sza w nim wej軼ie na now drog tw鏎czo軼i, dla ktorej w zakresie dramatu tradycj najbli窺z stanie si tw鏎czo嗆 Calderona, kt鏎ego Ksi璚ia Niez這mnego przek豉da S這wacki w 1844 roku. Poeta okre郵a siebie teraz jako przewodnika narodu w czekaj帷ej nar鏚 koniecznej wielkiej przemianie.

Katalizatorem tej dojrzewaj帷ej wcze郾iej zmiany staje si znajomo嗆 z mistykiem Andrzejem Towia雟kim i przyst徙ienie (na kr鏒ko) do za這穎nego przez niego Ko豉 Sprawy Bo瞠j, skupiaj帷ego znaczn cz窷 emigracji z Mickiewiczem na czele. Za najwy窺ze warto軼i uznaje teraz S這wacki: prostot, pokor, ofiar (wiersz programowy: Tak mi Bo瞠 dopom騜 1844), za zadanie: tworzenie siebie doskonalszego, by godnie i m康rze wspomaga nar鏚. Poprzez wybitne mistyczne dramaty: Ksi康z Marek (1843), Sen srebrny Salomei (1844), w kt鏎ych historiozofii pojawia si idea zniszczenia i 鄉ierci dla post瘼u, dochodzi do wykrystalizowania oryginalnego systemu my郵owego zwanego przez poet filozofi genezyjsk. Zostaje on wy這穎ny przez S這wackiego w poetyckim traktacie Genezis z Ducha (1844 - 1846), kt鏎y jest jego wersj biblijnej Ksi璕i Rodzaju.

Poeta umiera na gru幢ic i zostaje pochowany na cmentarzu Montmartre.

w 1927 roku jego prochy przewieziono do kraju i z這穎no obok Mickiewicza w krypcie na Wawelu.

Izba Regionalna w Su這wie.

12.02.2004R. w Rynku w Su這wie otwarta zosta豉 "Sta豉 Wystawa Archeologiczna", kt鏎a mie軼i si w "Izbie Regionalnej" utworzonej z inicjatywy Towarzystwa Przyjaci馧 Su這wa w tzw. "Domu polskim z podcieniem", wspartym na 3 filarach, usytuowanym kalenicowo w Rynku. Budynek zwany jest r闚nie "Domem S這wackiego", poniewa istnieje du瞠 prawdopodobie雟two, 瞠 w drodze do Pary瘸 nocowa w nim Juliusz S這wacki, kt鏎y w li軼ie do matki z dnia 17.03.1831r. pisa: ".... do Wroc豉wia jecha貫m przez Su堯w, gdzie widzia貫m pi瘯ny zwierzyniec wype軟iony jeleniami...". Obecnie znajduje si w nim siedziba Towarzystwa Przyjaci馧 Su這wa oraz "Izba Regionalna", a w niej "Sta豉 Wystawa Archeologiczna" na kt鏎ej zgromadzone s eksponaty przekazane przez Instytut Archeologii Uniwersytetu Wroc豉wskiego z prac wykopaliskowych pochodz帷ych g堯wnie z pobliskiego cmentarzyska w Mi這s豉wicach.





Dla rodzic闚

moodle
Muzeum drzewa

Regionalne Projekty Badawcze

Linki

Narodowy Memoria M這dzie篡

Projekt pomnika